اکونومی نیوز / تکنولوژی

بازی‌های رایانه‌ای اتلاف وقت نیست، کافی است از بچه‌ها بپرسید

کد خبر 37953 1399-06-11 16:43
زمان تقریبی مطالعه 7دقیقه
اگر می‌خواهید بیشتر با بچه‌هایتان باشید، نگاه منفی‌تان به بازی‌های رایانه‌ای را کنار بگذارید.
بازی‌های رایانه‌ای اتلاف وقت نیست، کافی است از بچه‌ها بپرسید


معمولاً پدر و مادرها وقتی می بینند بچه شان غرق خواندن یک رمان شده، یا با دوستانش مشغول بازی است، خوشحال می شوند، اما به محض اینکه بینند فرزندشان مشغول بازی رایانه ای شده، احساس خطر می کنند. خیلی ها فرض می گیرند که بازی های رایانه ای جز ضعیف شدن چشم، اتلاف وقت و اعصاب خردی و بداخلاقی چیزی به بار نمی آورد. اما اگر این پیش فرض های منفی را کنار بگذاریم، خواهیم دید که این بازی ها برای بچه های امروزی فایده های بسیاری دارد. از تعامل و دوست یابی بگیرید، تا آموختن کار گروهی و هنر حل مسئله. یک شب، پسرهایم را صدا کردم که بیایند تا شام بخوریم، ولی هیچ پاسخی نیامد.
اعتراف: با عصبانیت رفتم توی اتاقشان و دکمۀ خاموش کنسول بازی را زدم.
انگار دنیا به آخر رسید. صفحه که سیاه شد پسرها از خشم و غیظ می خواستند من را بخورند. آن ها را سر شام آوردم. واکنشم به رفتارشان معمولاً این است: «دارید عمرتان را با این بازی ها تلف می کنید».
اما آن شب تصمیم گرفتم به جای غرزدن کمی از کارشان سر در بیاورم. پرسیدم: «چرا این بازی این قدر برای شما مهم است؟»
خوشحالم که چنین سوالی کردم. پسرانم تعجب کردند و پرسیدند: «مامان، واقعاً دلت می خواهد بدانی؟»
گفتم: «بله!»
گفتند: «مامان، هر کسی را که می شناسیم بازی می کند».
شلوغش نمی کردند. طبق آمار انجمن سرگرمی های نرم افزاری، ۲.۵ میلیارد نفر در سراسر جهان گیمر هستند. (گیمر کسی است که بازی ویدئویی می کند). یعنی تقریباً یک سوم کل بشریت.
پسرهایم کمک کردند با جهانی آشنا شوم که پیش از آن چیزی درباره اش نمی دانستم، چه برسد به اینکه بدانم در آن جهان چطور بچه هایم را تربیت کنم. امروزه بازی ویدئویی تجربه ای تفریحی، تعاملی، چندجانبه و متصل است. پر است از رقابت، حل مسئله، معما و منطق. چیزهای خوبی است، نه؟ همچنین پر است از بحث، فرهنگ، تاریخ، موسیقی، هنر، گفت وگو و انتخاب های اخلاقی؛ چیزهایی که واقعاً آدم دوست دارد بچه اش یاد بگیرد. به علاوه، بازی ویدئویی فلسفه، راهبرد و مهارت های شگفت آوری را در خود دارد.
خواندن کتابی واقعاً خوب را تصور کنید، یا تماشای فیلمی فوق العاده یا رویدادی ورزشی را؛ حالا امکان دارید آن را دست کاری کنید، در آن مسابقه بدهید و با آن تعامل کنید. بازی ویدئویی مدرن چنین چیزی است.
پسرها همین طور به من بیشتر و بیشتر یاد می دادند. مثلاً به من گفتند که وقتی ناگهان بازی را قطع می کنم، تعلیق می شوند و گفتند: «مامان، ما مسئولیت داریم و تو مدام می گویی بازی را متوقف کنیم. نمی شود یک بازی آنلاین را متوقف کرد. مامان، جدی، نمی شود بازی را متوقف کرد».
بعد گفتند: «تو حقیقتاً دلمان را می شکنی وقتی می گویی «منزوی» یا «بازنده» هستیم. ما با دوستانمان در یک بازی چند بازیکنی داریم به صورت زنده بازی می کنیم و در حقیقت داریم با دوستان جدید و تازه ای هم آشنا می شویم».
آن روز بود که به یک خودآگاهی تکان دهنده رسیدم. من که در آشپزخانه مشغول پخت شام هستم خیلی از پسرهایم تنهاترم که دارند در طبقۀ بالا بازی می کنند. اینطور بود که بچه‎ هایم را به عنوان گیمر پذیرفتم و این چیزی است که از آن روز تاکنون دارم فریاد می زنم: «وقت شام نزدیکه، کجای بازی هستید؟» وقتی می فهمم، زمان بندی می کنم و آن وقت دور هم و با آرامش خانوادگی شام می خوریم، همان چیزی که از اول دنبالش بودم.
یک بار پسر بزرگم، کانر، کنارم آمد و گفت: «مامان، گوش کن چه می گویم، چه کار بکنم که امروز از ۳ عصر به بعد کاری به کارم نداشته باشی؟» فهمیدم می توانم از این درخواست به نفع خود استفاده کنم. به همین خاطر یک فهرست بلندبالا تهیه کردم: تکالیف مدرسه ات را انجام بده و وقت نهار با مادربزرگت گرم بگیر (به صورتش نگاه کن و لبخند بزن و...)؛ حتی جمع کردن علف های باغچه را هم به فهرستم اضافه کردم. همه را انجام داد. گفت: «مامان، عالیه. امروز عصر تنها کاری که دوست داشتم بکنم این بود که امتیازم را بالا ببرم».
بازی ویدئویی، سطح ها و لیگ ها و جوایز مختلفی دارد و فهمیدم اگر برای او مهم است، حتماً باید برای من هم مهم باشد. این دقیقاً همان چیزی است که دکتر کریس هسکل، استادیار بالینی و مربی ورزش الکترونیک از دانشگاه ایالتی بویس دربارۀ استاد_قهرمان های ورزش الکترونیک خود می گوید. او به دنبال گیمرهایی است که اهدافی دارند و مصمم هستند سطح خود را در بازی بالا ببرند. در واقع، اکنون بسیاری از دانشکده ها در حوزۀ ورزش الکترونیک بورس تحصیلی می دهند، به علاوه هم بخش نظامی و هم دیگر صنایع از شبیه سازی هایی از جنس بازی های ویدئویی در کار خود بهره می برند.
من کم کم بازی ویدئویی را مانند نوعی ورزش به همراه تمرینات و ملزومات دیگر پذیرفتم. اگر بچه تان مشغول تمرین فوتبال یا وسط بازی بیس بال باشد، می روید وسط زمین، سرِ مربی اش داد بزنید که «بسه دیگه، بچه ام باید برود آشغال ها را بگذارد دم در»؟ معلوم است که نه. تصمیم گرفتم تا زمانی که بچه هایم اول وظایفشان را انجام می دهند، بگذارم بازی شان را بی وقفه ادامه دهند.
بازی ویدئویی با زبان مشترک و پویایی تیمی خود جهان را گرد هم می آورد. جوان ها به تماشای بازی دیگران می نشینند. من همیشه به خاطر این کار آن ها را سرزنش می کردم. اما می بینم همسرم هم به تماشای بازی دیگران می نشیند؛ او طرفدار پر و پا قرص تیم فوتبال امریکایی سان فرانسیسکو فورتی ناینز است. فصل گذشته، یک بازی به وقت اضافه کشیده شد و چهار و نیم ساعت طول کشید. آیا رفتم برای همسرم سخنرانی کنم و بگویم «داری مغزت را خراب می کنی و عمرت را تلف می کنی»؟ نه. گذاشتم از تماشای برنامۀ ورزشی اش لذت ببرد. گیمرها معمولاً بازی حرفه ای ها را تماشا می کنند و سعی می کنند قلق ها و نکات بازی را از آن ها بیاموزند.
از وقتی دربارۀ بازی با پسرهایم صحبت کردم، توانستم با برخی گیمرهای حرفه ای مصاحبه کنم. یکی از آن ها خاطرۀ یک دورهمی فامیلی را تعریف کرد که در آن همه از این طرف و آن طرف حرف می زدند و چیزهایی از زندگی خود می گفتند و سعی داشتند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. نوبت به او که می رسد، شروع می کند دربارۀ بازی های ویدئویی حرف می زند و از علاقه اش به آن ها می گوید. یکی از عمه هایش با بی ادبی رو به جمع می گوید: «چرا دربارۀ چیزهای واقعی ای حرف نمی زنید که همه آدم ها دوست دارند؟»
همه می زنند زیر خنده و از آن زمان او با هیچ کدامشان صحبت نکرده است؛ از این ماجرا بیش از ده سال می گذرد. دوست دارم بدانم اگر آن عمه خانم به جای انتقاد کمی کنجکاوی می کرد، چه اتفاقی می افتاد؟
حالا شاید با خود فکر کنید، «خب، او اصلاً چیزی دربارۀ بدی های بازی ویدئویی نگفت». حق با شماست.
درست است؛ دربارۀ ارتباط آنلاین و مسائلی از این دست نگرانی هایی وجود دارد و اتفاقاً به همین دلیل است که وارد شدن در زندگی فرزند گیمرمان اهمیت بیشتری پیدا می کند. در خانۀ ما، من و پسرها دائم دربارۀ تعادل و رفتار آنلاین گفت وگو می کنیم. حالا که سال ها گذشته می دانم پسر کوچکم هنوز با برادرش بازی می کند با اینکه بیش از ۵۰۰ کیلومتر از هم فاصله دارند. این مرا دلگرم می کند. بازی رابطۀ آن ها را حفظ کرده است.
روی سخن من فقط با والدین نیست، بلکه با پدربزرگ، مادربزرگ، عمه و عمو، خاله و دایی، پدرخوانده، مادرخوانده، رفقای صمیمی، مدیران مدارس و دیگر افراد مرتبط است: کنجکاو باشید.
من راهکار ساده ای دارم. با بچۀ گیمر خود گفت وگویی را شروع کنید و این سه سوال را بپرسید.
_ چه بازی هایی می کنی؟_ چرا از این بازی ها بیشتر خوشت می آید؟_ می شود یک وقتی که داری بازی می کنی، من هم تماشا کنم؟
اگر از بازی استقبال نکنیم، شاید ارتباطمان را با افرادی از دست بدهیم که بیش از همه دوستشان داریم.
بازنشر از خبرفـوری

کلمات کلیدی » بورس | آمریکا |





پربیننده های ماه
پر بیننده های هفته
خبرهای مرتبط را دنبال کنید